Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Μακεδονικό φιστίκι παρακαλώ.

Τα προβλήματα στη μικρή μας κοινωνία ξεκίνησαν από ένα φιστίκι Αιγίνης. Ήταν τότε που ως Πρωθυπουργός ο Κ. Μητσοτάκης έφερε τα συγκεκριμένα φιστίκια από την Αίγινα και τα παρουσίασε μπροστά σε όλους τους κατοίκους του χωριού στην κορύφωση της ομιλίας του στην κεντρική πλατεία. Λέγεται ότι ο Μητσοτάκης βάλθηκε να εισάγει τα εν λόγω φιστίκια εξαιτίας ενός ατυχήματος που είχε όταν πριν από 2 χρόνια είχε καταναλώσει καρυδόπιτα της περιοχής και του έσπασε ο αριστερός του κυνόδοντας. Μόλις τελείωσε την ομιλία του, όπου εξηγούσε τις ευεργετικές ιδιότητες των φιστικιών σε σχέση με τα ντόπια καρύδια, τα έβγαλε από τις τσέπες του με τα τις μεγάλες φούχτες του και τα πέταξε ψηλά στον αέρα, την ώρα που έσκαγαν χιλιάδες πυροτεχνήματα στον έναστρο ουρανό, ενώ ταυτόχρονα άρχισαν να βαράν τα νταούλια οι νταουλιέρηδες. Θαρρείς όμως πως τα φιστίκια είχαν σταθεί στον αέρα ακίνητα για αρκετή ώρα με έναν μαγικό τρόπο και ο Μητσοτάκης, ο οποίος φορούσε την κλασική του μπέρτα και το ημίψηλο καπέλο του και έχοντας καρφωμένο στα μούτρα του εκείνο το χαρακτηριστικό του χαμόγελο, τα κοιτούσε σατανικά και φυσικά αν δεν ήμουν εκεί και το έβλεπα, θα έλεγα ότι αυτά είναι χαζομάρες. Όμως ήμουν εκεί και έτσι έγιναν τα πράγματα. Οι χωριανοί μαγεύτηκαν από την ταχυδακτυλουργική αυτή κίνηση και ξέσπασαν σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα, ενώ από τον ενθουσιασμό τους ασπάζονταν μεταξύ τους στο στόμα. Το μάτι μου πήρε κάτι γέρους να τρέχουν προς τις νεαρές χωριατοπούλες να τις ασπαστούν και να τις χουφτιάσουν, ενώ οι θειές έβαζαν χέρι όπου μπορούσαν, ακόμη και στα γαυγίζοντα ζωντανά μην ελέγχοντας τις ορμές τους. Όλα αυτά συνέβησαν μέσα σε κάποια δευτερόλεπτα μέχρι τα φιστίκια να ξεπαγώσουν και να πέσουν στο έδαφος. Τότε σταμάτησαν τα νταούλια, τα πυροτεχνήματα και τα πασπατέματα έτσι πολύ ξαφνικά και τα βλέμματα όλων καρφώθηκαν στο έδαφος. Εκτός από του Μητσοτάκη, που συνέχιζε να χαμογελάει σατανικά. Ο καθένας παρατηρούσε και από ένα φιστίκι. Τα αδέσποτα κοπρόσκυλα του χωριού έτρεξαν να φάνε τα φιστίκια μη χάνοντας καθόλου καιρό. Μαζί και μερικά μούλικα, που μαζί με φιστίκια έβαζαν στο στόμα τους ότι βρωμιά μπορεί να υπάρχει σε μια χωριάτικη πλατεία. Ένας σκύλος λαίμαργος καθώς ήταν, πνίγηκε και άρχισε να βήχει και να γκαρίζει μέχρι που τα ξέρασε όλα. Ακολούθησε πανζουρλισμός. Σούσουρο, σταυροκοπήματα, οχλοβοή, μέχρι και ο Μητσοτάκης έκανε Οοοοοοο. Τότε ο σκύλος άρχισε να βήχει πνιχτά προσπαθώντας προφανώς να απαλλαγεί από κάτι που είχε κολλήσει στον λαιμό του. Ε μετά από αυτό, ο σκύλος έβηξε γαϊδουρινά. Τόσο γαϊδουρινά που ποιος άκουσε αυτόν τον σκυλόβηχα και δεν τον φοβήθηκε. Απο το στόμα του σκύλου ένα φιστίκι εκσφεντονίστηκε στο μάτι του παπά του χωριού με τέτοια σφοδρότητα, που το διαπέρασε και βγήκε από το αυτί του αλλάζοντας κατεύθυνση. Ο Μητσοτάκης βλέποντας την κατάσταση να βγαίνει εκτός ελέγχου ως ηγέτης της χώρας χρησιμοποίησε το πανίσχυρο σατανικό του χαμόγελο, ακινητοποίησε με μιας το φιστίκι και άρχισαν πάλι τα πυροτεχνήματα, τα χουφτώματα, τα γλωσσόφιλα, τα ταρατατζούμ και οι μαλακίες.

Ωραία όλα αυτά αλλά μέχρι που ήρθε πετώντας ο Σαμαράς με διαφορετική μπέρτα, αυτήν την τύπου μανδύα αρχαιοελληνικού και μόνο βρακί με ένα Μ(ή πλαγιαστό σίγμα κεφαλαίο που τον παίρνει, θα σε γελάσω) στα αχαμνά και κάλτσες από την Oxford st. του Λονδίνου των αγίων Οικονομολόγων και βροντοφώναξε πίσω από τα πελώρια εκείνη την εποχή φλωροματομπούκαλα. ‘Η Μακεδονία είναι μια αδιαίρετη, ομοούσια, τριαδική και Ελληνική ρε’. Ο Μητσοτάκης πήρε το βλέμμα και το σατανικό χαμόγελό του από το φιστίκι και το έριξε με όλη του την υπερδύναμη πάνω στον Σαμαρά μπας και τον ακινητοποιήσει. Όμως ο Σαμαράς, που είχε καθρεφτάκια στις γυαλούμπες του, ακινητοποίησε τον ίδιο τον Μητσοτάκη και ούρλιαξε ‘Εγώ φεύγω και θα κάνω νέο κόμμα’. Και τότε αλήθεια λέω όλοι οι χωριανοί εκεί που σχεδόν γαμιόντουσαν μετά νταουλιών και πυροτεχνημάτων, έβαλαν φουστανέλες, πήραν γιαταγάνια, εξέθρεψαν Βουκεφάλες, κατασκεύασαν επιτόπου ακαδημία ποδοσφαίρου με αποκλειστικό σκοπό την κατάκτηση Euro στο μέλλον και έκαναν παρέλαση να πάρουν τη Μακεδονία.

Έτσι έγινε.....αν θυμάμαι καλά. Μπορεί όμως να χα πιει και κάτι παραπάνω και εκείνο το βράδυ τώρα που το σκέφτομαι.

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2008

You can always duck

Η πρόσκληση ήρθε από την Μάγια. Έπρεπε να πιάσω ένα βιβλίο που να βρίσκεται όσο πιο κοντά σε μένα. Να το ανοίξω στη σελίδα 123. Να βρω την πέμπτη περίοδο αλλά να αναρτήσω τις επόμενες τρεις. Κάπως έτσι. Δυσκολεύτηκα να αναρτήσω ποστ τη χρονική στιγμή που είδα την πρόσκληση λόγω αυξημένης συγκέντρωσης αλκοόλ στο αίμα μου. Κατάφερα να αρπάξω ωστόσο το βιβλίο που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή πιο κοντά. Αν και πρέπει να κόλλησα για κανά 5λεπτο για το πιο είναι πιο κοντά σε εμένα, τελικά αποφάσισα οτι ήταν ένα ΒΙΠΕΡ(τα είχα πάρει το καλοκαίρι με την Κυριακάτικη) του Peter Cheney, που δεν έχω διαβάσει ακόμη και είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα το κάνω και στο άμεσο μέλλον αν και θα το διασκέδαζα αφάνταστα παρέα με τον Λεμί Κοσιόν.

Ιδού τι βρήκα (αν είναι σωστό το μέτρημα):


Στη φωνή του Χέρικ υπάρχει ένας κουρασμένος τόνος. Σας λέω αλήθεια τον λυπάμαι. Κάθε φορά που έρχομαι στην Αγγλία κι αρχίζω να συνεργάζομαι μαζί του σε κάποια δουλειά, όλα φαίνονται να πάνε στραβά και πάντα θα υπάρχουν γύρω κανά δυο πτώματα, για να δίνουν ενδιαφέρον στην ιστορία, αν με καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.

Εδώ το βιβλίο


Ο τίτλος του πρωτοτύπου είναι 'You can always duck', 1943

Tο παιχνίδι μπορεί να το παίξει όποιος διάβασε αυτό το ποστ και θέλει
Θα καλέσω ειδικά τον ???
μήπως έχει όρεξη να κανει τα ακόλουθα:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2008

Ο Λαέρς και τα τέσσερα φταρνίσματα.

Το πρωινό του Λαέρς ήταν ένας καφές και ένα κουλουράκι. Αυτά ήταν ότι έπινε και έτρωγε όλη μέρα. Και ένα ποτήρι νερό. Ήταν τόσα χρόνια αυτή η ίδια ιεροτελεστία. Ο Λαέρς ήταν o στυλίτης μοναχός της σύγχρονης εποχής. Ανέβαινε πάνω στην ταράτσα και κατάφερνε να σταθεί για μέρες πάνω σε μια κεραία Wi Fi., όπου και διαλογιζόταν για όλη τη μέρα ανεξαρτήτως του καιρού. Τόσα χρόνια εκεί πάνω είχε αναπτύξει το πνεύμα του την ικανότητα να εισχωρεί μέσα στον ιστό και να περιδιαβαίνει μέσα στο Wikipedia και να γίνεται σοφή εγκυκλοπαίδεια, στο Youtube να γίνεται πρωταγωνιστής, στο Google να γίνεται μνήμη και στα blogs να γίνεται λέξεις. Κατάφερε να γίνεται torrent και να κατεβαίνει μέσα από καλώδια στους σκληρούς της γής και να μπαίνει έπειτα από τα δάκτυλα και τις οθόνες στο μυαλό και στα μάτια των ανθρώπων.

Ο Λαέρς προχθές έπιασε ένα βαρύ κρυολόγημα. Το σώμα του δεν άντεξε άλλο την ασκητική του. Ο Λαέρς έμεινε εκεί όμως. Πάνω στην κεραία.

Φτάρνισμα πρώτο.

Ακούστηκε ένα κρακ, το οποίο τάραξε όλους τους υπολογιστές της οικουμένης. Τα κουμπιά των πληκτρολογίων βγήκαν όλα από τις θέσεις τους και τα mouse έσπασαν σε δύο κομμάτια δημιουργώντας ένα στόμα. Τα πλήκτρα καρφώθηκαν στα σώματα των ανθρώπων και τα ποντίκια έπεσαν πάνω τους να τους φάνε.

Ο Λαέρς ένιωσε το πλευρό του να σπάει και τα χέρια του είχαν παραλύσει εντελώς.

Φτάρνισμα δεύτερο

Η σφοδρότητα του πρώτου φταρνίσματος δημιούργησε τέτοια σαστιμάρα στα κομπιούτερς του κόσμου που δεν κατάλαβαν για πότε ακούστηκε το δεύτερο. Οι σκληροί σταμάτησαν να δουλεύουν παντού. Όλα τα αρχεία του κόσμου σβήστηκαν για πάντα. Καπνός βγήκε από τα ρουθούνια των ανθρώπων, καίγονταν τα σωθικά τους.

Οι γιατροί είπαν ότι στο τρίτο φτάρνισμα ο Λαέρς είχε υποστεί κατάρρευση πνεύμονα ενώ σίγουρα ταυτόχρονα έπαθε εγκεφαλικό με συνέπεια την ολοκληρωτική απώλεια της μνήμης του.

Φτάρνισμα τρίτο

Οι οθόνες θρυμματίστηκαν παντού και τα γυαλιά μπήκαν στα μάτια των ανθρώπων

Τα μάτια του Λαέρς βγήκαν από τη θέση τους και κατρακύλησαν για λίγο στην ταράτσα μέχρι να πέσουν και να συντριβούν στο πεζοδρόμιο.

Φτάρνισμα τέταρτο

Κάηκε το τροφοδοτικό, κάηκε ο επεξεργαστής. Αίμα τώρα έβγαινε από τα αυτιά, τις μύτες και τα στόματα των ανθρώπων.

Η καρδιά του Λαέρς είχε σταματήσει.

απεριτίφ

Όπως το απεριτίφ, έτσι κι εγώ πάντα ήμουν ένας ‘θα πάρετε κατιτίς πριν από το γεύμα, επιμένω’, για τους επισκέπτες των γονιών μου τα Σαββατοκύριακα. Κάτι σαν φοντανάκι με λικέρ. Δεν έλειπε ποτέ βέβαια και το κανονικό απεριτίφ, αλλά εγώ έπρεπε να είμαι έτοιμος, σενιαρισμένος και προπαντώς να βρίσκομαι λίγο μετά τη σάλα της υποδοχής και να εμφανίζομαι μετά το κρέμασμα των παλτών, το κάθισμα στον καναπέ και τους πρώτους τυπικούς χαριεντισμούς. Η μητέρα επαναλάμβανε με τρυφερό δεσποτισμό τις εντολές στο υπηρετικό προσωπικό, ενώ ο πατέρας βρισκόταν στο γραφείο επίσης με υπηρετικό προσωπικό γυναικείου φύλου και καθυστερούσε εθιμοτυπικά. Έπειτα η τελετουργία περιελάμβανε παίξιμο πιάνου από τη μητέρα και εγώ εμφανιζόμουν με στρατιωτικό βηματισμό κορδωμένος με σκοπό να κάνω παρέα στους βαρετούς επισκέπτες. Και φυσικά ήταν στη διακριτική ευχέρεια των επισκεπτών το να με καταναλώσουν ή να με παρακάμψουν και να προχωρήσουν στο κυρίως γεύμα. Οι περισσότεροι λόγω της αστικής τους ευγένειας θεωρούσαν ότι θα ήταν πρέπον να με καταναλώσουν αν και σπάνια έδειχναν οτι το απολαμβάνουν. Σα να τσιμπολογούν από μπαγιάτικους ξηρούς καρπούς, μόνο και μόνο για να κατέβει ευκολότερα το μπράντι.

Ανά περιόδους με ντύνανε με διάφορες στολές, ώστε να εντυπωσιάζω τους καλεσμένους με τις δραστηριότητες μου. Η μητέρα μου έδινε δυο μέρες πριν από την άφιξή τους σχετική βιβλιογραφία για να μη τυχόν και με πιάσουν αδιάβαστο με τίποτα ερωτήσεις επί των δραστηριοτήτων μου και έτσι καταρρεύσει το υπέροχο αυτό σχέδιο. Η ανεπάρκειά μου βέβαια στο να αντεπεξέλθω σε ακόμη και εύκολες ερωτήσεις ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής, καθώς σχεδόν ποτέ δε διάβαζα το μάθημα.

Τένις

Τρομπόνι

Ιππασία

Καράτε

Ξιφασκία

Χορωδία.

Με ντύσανε Βρικόλακα

Η κυρία Βαμπ ήθελε να της δαγκώσω το λαιμό και να της πιω το αίμα όταν η μητέρα δεν κοιτούσε αφοσιωμένη στο πιάνο της. Δε δίστασα, έβγαλε το φουλάρι της και αποκαλύφθηκε ο θεσπέσιος λαιμός της. Όρμησα με δισταγμό και την δάγκωσα μαλακά στο σημείο που είχε δύο σημαδάκια από παλαιότερο δάγκωμα. Τότε ένιωσα τα νύχια της να μου τρυπούν το στήθος. ‘Πιο δυνατά’ έσκουξε παθιάρικα. Πιο δυνατά οκέι. Τσουφ. Πετάχτηκαν δυο σταγονίτσες αίμα, που άρχισαν να κατατρακυλούν στον υπέροχο λαιμό της κυρίας Βαμπ μέχρι που ενώθηκαν στη χαράδρα του στήθους της.

Τρελάθηκα. ‘Ήπια όσο μπορούσα. Μέθυσα. Γυρνούσαν τα κεριά, η μουσική το πιάνο, το βιολί και για μια στιγμή δεν είχαμε βιολί στο σπίτι μας. Ή μήπως ήμουνα σήμερα βιολιστής κατά περίπτωση;

Το πρωί ξύπνησα στον καναπέ. Μα πως έγινε αυτό; Η κυρία Βαμπ έλειπε. Η μητέρα μου γυμνόστηθη στο πιάνο νεκρή. Ο κύριος Βαμπ με κατεβασμένα τα παντελόνια, αναψοκοκκινισμένο ποπό πνιγμένος με το κεφάλι του μέσα στη λεκάνη της τουαλέτας. Ο πατέρας μου σφαγμένος καβαλημένος από τις 2 υπηρέτριες. Οι 2 νεκρές υπηρέτριες άσπρες στραγγισμένες από κάθε ίχνος αίματος με δαγκωματιές στο λαιμό τους . Το προσωπικό της κουζίνας τεμαχισμένο και κάποια μέλη του τοποθετημένα αδέξια σε πιατέλες. Η κυρία Βαμπ αγνοείται

Μου κάνανε εξέταση αίματος και είδαν ότι είχα αυξημένη συγκέντρωση δεξαβρουώζης, μιας ουσίας που προκαλεί παράνοια και επιθετική συμπεριφορά. Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν δάγκωνα την κυρία Βαμπ πέρσι, που με ντύσανε μύγα στις απόκριες.

Όχι στ’ αστεία.